بر سر فرهنگ ایرانی ـ اسلامی ما چه آمده؟
واقعیت آن است که مردم بسیاری از کشورها در شرایط بد اقتصادی قرار دارند و با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند. ولی آیا به صرف شنیدن یکسری شایعات بی پایه و اساس، به فروشگاه ها حمله ور می شوند و به احتکار مواد غذایی و مایحتاج ضروری مردم می پردازند؟!
مگر خدای ناکرده در کشور ما قحطی آمده است؟!
به راستی اگر خدای ناکرده اتفاقات تلخی که در کشوری چون ژاپن رخ داد (طوفان سونامی، زلزله و انفجار در نیروگاه هسته ای)، در کشور ما رخ می داد، آنوقت چه می کردیم؟
آیا خرید به یکباره یا احتکار مواد غذایی، کالاها و مایحتاج ضروری مردم، برای همیشه خیالمان را از گرانی راحت خواهد کرد؟!
آیا این چنین برخوردی با مسئله ی گرانی، با فرهنگ ایرانی و اسلامی ما همخوانی دارد؟
مایی که دم از اسلام و تشیع می زنیم و در هر سال، یک هفته را به خاطر ولادت و یک روز را به خاطر ازدواج دخت نبی مکرم اسلام ـ حضرت فاطمه زهرا (س) ـ شادی می کنیم و جشن می گیریم و یا دهه ی اول و دوم فاطمیه را به خاطر رحلت یا شهادت ایشان ساهپوش می شویم و سوگواری می کنیم، فقط در این حد، به او معتقدیم و او را الگوی زندگی خود قرار داده ایم؟!
نه اینست که این بانوی یگانه ی عالم (س)، پیرو دستورات قرآن و سخنان گهربار رسول خدا (ص)، ما را به توجه و رسیدگی به همسایگان توصیه فرموده اند؟!
"الجار ثمّ الدّار."
"اول همسایه، سپس خود و خانواده."
مگر این سخنان پیامبر عظیم الشأن اسلام (ص) را نشنیده یا نخوانده ایم که فرموده اند:
"هر كه خودش سير و همسايه اش گرسنه باشد، مؤ من نيست."
"من أصبح لا يهتم بإمور المسلمين، فليس بمسلم."
"هر كه صبح را آغاز کند در حالی که به كار مسلمين همت نگمارد، مسلمان نيست."
پس چرا ما در عمل، تابع این دستورات حیات بخش نیستیم و زیاده خواهی ها و طمع، چشمانمان را کور و گوش هایمان را کر کرده است!!!
اگر هم مسلمان نیستیم و این روایات و احادیث را قبول نداریم، حداقل به اندازه ی یک ژاپنی بودایی، شرافت داشته باشیم و حداقل های انسانیّت و اخلاق را رعایت کنیم. به طور مثال، آیا این تأسف آور نیست که یک ژاپنی بودایی در شرایط بسیار بحرانی، به طور داوطلبانه از تعداد لامپ های روشن منازل و اماکن خود می کاهد که مبادا دیگری از روشنایی برق محروم بماند؟! آن وقت، ما که ادعای مسلمان و شیعه بودن داریم نسبت به هموطنان و هم کیشان خود ذرّه ای هم احساس مسئولیت نمی کنیم؟! هرچندکه؛
"اسلام به خودی خود ندارد عیبی که هرچه هست از مسلمانی ماست."
رفتار زشت ما در بی توجهی به دیگران و عمل نکردن به دستورات قرآن، مصداقی بارز از این سخن مولای مظلومان ـ حضرت علی (ع) ـ است که فرمود:
"الله الله فی القرآن لایسبقکم بالعمل به غیرکم."
"پناه می برم به خدا از این که در عمل کردن به قرآن غیرمسلمانان پیشی بگیرند."
بیایید به خودمان بیاییم و این قدر از شرافت انسانی و فرهنگ ایرانی ـ اسلامی خود فاصله نگیریم که در این صورت، نه تنها انسان اشرف مخلوقات نیستیم، بلکه از پس ترین حیوانات هم پست تر خواهیم بود!
غفار باقرزاده (هشترودی)
بسم الله الرحمن الرحیم